jesteś w:
Reż. Robert Florczak
Teatr Sfinks und Bzdulof
Polska
Reżyserem i pomysłodawcą spektaklu jest Robert Florczak, który zaadaptował tekst Wiliama Szekspira, dekomponując go oraz uwspółcześniając. Projekt pomyślany jest jako dzieło interdyscyplinarne, łączące w sobie sztukę teatru dramatycznego, teatru tańca, teatru radiowego, wideo-art oraz muzykę. Podstawowym założeniem projektu jest wyjście ze sztuką w przestrzeń miasta, do ludzi. Podczas spektaklu widownia konfrontowana jest z klasycznym tekstem teatralnym, zrealizowanym za pomocą współczesnych środków ekspresji.
Dzięki rozbudowanej stronie wizualnej spektakl zyskuje uniwersalny wymiar, łamiąc bariery językowe. Podobne efekty uzyskane zostają dzięki ruchowi scenicznemu, na który składają się elementy teatru tańca i pantomimy. Ścieżka dźwiękowa, której tekst oparty jest na tekście sztuki, została nagrana w studiu i zarejestrowana na nośniku CD/DVD. Będzie ona mogła być zrealizowana w wielu językach i każdorazowo odtwarzana podczas spektaklu. Scenografa stworzona z klasycznych rekwizytów (w tym także obiektów teatralnych), oraz elementów zaczerpniętych ze współczesnej sztuki video artu, (video-mapping, video klipu, enhanced reality) oraz kostiumy i elementy charakteryzacji, łączą klasyczną wizję postaci szekspirowskich z innowacyjnym myśleniem o sztuce XXI wieku. Projekt, poprzez synkretyzm sztuk oraz połączenie tekstu siedemnastowiecznego dramaturga z nowatorską interpretacją artystyczną, zakłada zbudowanie twórczego dialogu tradycji z nowoczesnością, gdzie na drodze asymilacji dorobku szeroko pojętej kultury, powstawać mogą nowe trendy w sztuce teatru i tańca.
Planujemy także jego prezentację na przyszłorocznych festiwalach europejskich np.: Festiwale Szekspirowskie odbywające się w krajach należących do Sieci Festiwali szekspirowskich, Międzynarodowy Festiwal Teatralny “Malta” w Poznaniu (www.malta-festival.pl), Edinburgh International Festival w Szkocji (www.eif.co.uk), Fusion Festiwal w Niemczech (www.fusion-festival.de), Międzynarodowy Festiwal Artystycznych Działań Ulicznych “La Strada” w Bremie, Festival der Kulturen w Berlinie, Festiwal Uliczny Altonale w Hamburgu (www.altonale.de), Tanz im August w Berlinie (www.tanzimaugust.de).
Makbet jest przedsięwzięciem kulturalnym o charakterze międzynarodowym, wpisując się tym samym w politykę kulturalną województwa pomorskiego i dążenia miasta do uzyskania tytułu Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Podczas realizacji zadania podjęta została współpraca ze stowarzyszeniami oraz artystami niezależnymi. Celem projektu jest także prezentowanie nowych zjawisk i tendencji w polskim oraz światowym teatrze i tańcu i ukazanie ich w szerokim kontekście kulturowym, poprzez konfrontację i połączenie tradycji z nowoczesnością. Projekt włącza odbiorców w dialog o sztuce i propaguje aktywne uczestnictwo w kulturze, poprzez wyjście ze sztuką w przestrzeń miejską.
Teatr Sfinks und Bzdulof
Polska
Reżyserem i pomysłodawcą spektaklu jest Robert Florczak, który zaadaptował tekst Wiliama Szekspira, dekomponując go oraz uwspółcześniając. Projekt pomyślany jest jako dzieło interdyscyplinarne, łączące w sobie sztukę teatru dramatycznego, teatru tańca, teatru radiowego, wideo-art oraz muzykę. Podstawowym założeniem projektu jest wyjście ze sztuką w przestrzeń miasta, do ludzi. Podczas spektaklu widownia konfrontowana jest z klasycznym tekstem teatralnym, zrealizowanym za pomocą współczesnych środków ekspresji.
Dzięki rozbudowanej stronie wizualnej spektakl zyskuje uniwersalny wymiar, łamiąc bariery językowe. Podobne efekty uzyskane zostają dzięki ruchowi scenicznemu, na który składają się elementy teatru tańca i pantomimy. Ścieżka dźwiękowa, której tekst oparty jest na tekście sztuki, została nagrana w studiu i zarejestrowana na nośniku CD/DVD. Będzie ona mogła być zrealizowana w wielu językach i każdorazowo odtwarzana podczas spektaklu. Scenografa stworzona z klasycznych rekwizytów (w tym także obiektów teatralnych), oraz elementów zaczerpniętych ze współczesnej sztuki video artu, (video-mapping, video klipu, enhanced reality) oraz kostiumy i elementy charakteryzacji, łączą klasyczną wizję postaci szekspirowskich z innowacyjnym myśleniem o sztuce XXI wieku. Projekt, poprzez synkretyzm sztuk oraz połączenie tekstu siedemnastowiecznego dramaturga z nowatorską interpretacją artystyczną, zakłada zbudowanie twórczego dialogu tradycji z nowoczesnością, gdzie na drodze asymilacji dorobku szeroko pojętej kultury, powstawać mogą nowe trendy w sztuce teatru i tańca.
Planujemy także jego prezentację na przyszłorocznych festiwalach europejskich np.: Festiwale Szekspirowskie odbywające się w krajach należących do Sieci Festiwali szekspirowskich, Międzynarodowy Festiwal Teatralny “Malta” w Poznaniu (www.malta-festival.pl), Edinburgh International Festival w Szkocji (www.eif.co.uk), Fusion Festiwal w Niemczech (www.fusion-festival.de), Międzynarodowy Festiwal Artystycznych Działań Ulicznych “La Strada” w Bremie, Festival der Kulturen w Berlinie, Festiwal Uliczny Altonale w Hamburgu (www.altonale.de), Tanz im August w Berlinie (www.tanzimaugust.de).
Makbet jest przedsięwzięciem kulturalnym o charakterze międzynarodowym, wpisując się tym samym w politykę kulturalną województwa pomorskiego i dążenia miasta do uzyskania tytułu Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Podczas realizacji zadania podjęta została współpraca ze stowarzyszeniami oraz artystami niezależnymi. Celem projektu jest także prezentowanie nowych zjawisk i tendencji w polskim oraz światowym teatrze i tańcu i ukazanie ich w szerokim kontekście kulturowym, poprzez konfrontację i połączenie tradycji z nowoczesnością. Projekt włącza odbiorców w dialog o sztuce i propaguje aktywne uczestnictwo w kulturze, poprzez wyjście ze sztuką w przestrzeń miejską.
reż. Attila Vidnyánszky
Teatr na Zamku Gyula-Węgierski Teatr Beregszász - Teatr Csokonai Debrecen
Węgry, Ukraina
To pełne energii przedstawienie, oparte na Szekspirowskiej komedii, zbudowane jest nie tyle na renesansowym, co na antycznym toposie: porównaniu dworu królewskiego z lasem, miasta ze wsią, chęci władzy z sielską niewinnością. Atilla Vidnyánszky postrzega naturę jako medium, dzięki któremu możemy stać się bardziej czyści, prawdziwi, zupełnie jak dzieci, i przekazuje swą wizję współczesnemu odbiorcy właśnie przy pomocy antycznego toposu. Reżyser nazywa to „optymistycznym Szekspirem” - bohaterowie spoglądają wstecz po to, aby po chwili refleksji dojść do prostego wniosku, najlepszego ze wszystkich. Gdy już przez to przejdą – w lesie, mogą powrócić na dwór królewski, aby żyć w lepszym świecie. Sam Vidnyánszky przyznaje, że pomysł ten jest może naiwny, jednakże właśnie w nim tkwi prawda. Największe prawdy są najprostsze – tylko musimy w nie uwierzyć. Jak Wam się podoba to żywiołowe przedstawienie, które nie pozostawi widza obojętnym.
Teatr na Zamku Gyula-Węgierski Teatr Beregszász - Teatr Csokonai Debrecen
Węgry, Ukraina
To pełne energii przedstawienie, oparte na Szekspirowskiej komedii, zbudowane jest nie tyle na renesansowym, co na antycznym toposie: porównaniu dworu królewskiego z lasem, miasta ze wsią, chęci władzy z sielską niewinnością. Atilla Vidnyánszky postrzega naturę jako medium, dzięki któremu możemy stać się bardziej czyści, prawdziwi, zupełnie jak dzieci, i przekazuje swą wizję współczesnemu odbiorcy właśnie przy pomocy antycznego toposu. Reżyser nazywa to „optymistycznym Szekspirem” - bohaterowie spoglądają wstecz po to, aby po chwili refleksji dojść do prostego wniosku, najlepszego ze wszystkich. Gdy już przez to przejdą – w lesie, mogą powrócić na dwór królewski, aby żyć w lepszym świecie. Sam Vidnyánszky przyznaje, że pomysł ten jest może naiwny, jednakże właśnie w nim tkwi prawda. Największe prawdy są najprostsze – tylko musimy w nie uwierzyć. Jak Wam się podoba to żywiołowe przedstawienie, które nie pozostawi widza obojętnym.
reż. Yervand Khazanchyan
Musical Comedy Theatre
Armenia
Przedstawienie jest jasne, kolorowe, zagrane w rytmie deszczu, przy dźwiękach pobrzmiewającego klawikordu. Bohaterowie starają się pokonać złą pogodę za pomocą wstążek i wirujących parasolek. Spektakl otwiera postać Klowna, który nie zważając na deszcz wychodzi na scenę z Szekspirem – marionetką i wita publiczność. Londyński Big Ben, wciąż wskazujący za pięć dwunasta, gra kluczową rolę w tej fantazji na temat miłości, nakazując widzom czekać na tajemniczą północ. Trójkąt Viola – Orsino – Olivia czeka na rozwiązanie miłosnej zagadki, podczas gdy reszta postaci bawi publiczność licznymi komicznymi scenami. Wszyscy bohaterowie sztuki w pewien sposób tracą rozum z miłości, każdy zgodnie ze swoją osobowością. Komedia grana jest na prawie pustej scenie (stałym elementem jest tylko ławeczka), która wypełniana jest „żywymi dekoracjami” tańczącymi dziewczętami z gałązkami, które tańcząc tworzą ruchomą scenografię. Spektakl będący muzyczna komedią jest uzupełniany lirycznymi piosenkami zakochanych i Klowna. W tej wersji sztuki Szekspira wszystko kończy się dobrze a finał przepełniony jest muzyką i tańcem.
Spektakl został nagrodzony jako najlepsze przedstawienie 2009 roku nagrodą “Artavazd”.
Musical Comedy Theatre
Armenia
Przedstawienie jest jasne, kolorowe, zagrane w rytmie deszczu, przy dźwiękach pobrzmiewającego klawikordu. Bohaterowie starają się pokonać złą pogodę za pomocą wstążek i wirujących parasolek. Spektakl otwiera postać Klowna, który nie zważając na deszcz wychodzi na scenę z Szekspirem – marionetką i wita publiczność. Londyński Big Ben, wciąż wskazujący za pięć dwunasta, gra kluczową rolę w tej fantazji na temat miłości, nakazując widzom czekać na tajemniczą północ. Trójkąt Viola – Orsino – Olivia czeka na rozwiązanie miłosnej zagadki, podczas gdy reszta postaci bawi publiczność licznymi komicznymi scenami. Wszyscy bohaterowie sztuki w pewien sposób tracą rozum z miłości, każdy zgodnie ze swoją osobowością. Komedia grana jest na prawie pustej scenie (stałym elementem jest tylko ławeczka), która wypełniana jest „żywymi dekoracjami” tańczącymi dziewczętami z gałązkami, które tańcząc tworzą ruchomą scenografię. Spektakl będący muzyczna komedią jest uzupełniany lirycznymi piosenkami zakochanych i Klowna. W tej wersji sztuki Szekspira wszystko kończy się dobrze a finał przepełniony jest muzyką i tańcem.
Spektakl został nagrodzony jako najlepsze przedstawienie 2009 roku nagrodą “Artavazd”.
reż. Christi Juncu
Teatr im. Toma Caragiu
Rumunia
Burza Christi Juncu to kameralne przedstawienie. Reżyser sypie pomysłami jak z rękawa, nikt nie ma złudzenia, że wszystkim steruje jakaś wyższa siła, a nad sceną teatralną góruje zawieszony pod sufitem statek-pianino. Magia i sztuka jednocześnie hamują i pobudzają zarówno żywioły jak i ludzkie popędy, ujarzmiają to, co wydaje się nie do ujarzmienia. Juncu zaprasza widzów na spektakl i sadza ich wokół okrągłej wyspy zbudowanej na scenie. Aby wzmocnić poczucie wspólnoty i pewnej intymności ubiera aktorów w pidżamy i nocne koszule. Sztuka „odpowiednio stosuje napięcie, ma dużo nieoczekiwanych zwrotów akcji, a przede wszystkim jest pełna humoru”. Reżyser poświęcił trzy miesiące, aby osobiście przetłumaczyć Szekspirowską sztukę na potrzeby spektaklu.
Teatr im. Toma Caragiu
Rumunia
Burza Christi Juncu to kameralne przedstawienie. Reżyser sypie pomysłami jak z rękawa, nikt nie ma złudzenia, że wszystkim steruje jakaś wyższa siła, a nad sceną teatralną góruje zawieszony pod sufitem statek-pianino. Magia i sztuka jednocześnie hamują i pobudzają zarówno żywioły jak i ludzkie popędy, ujarzmiają to, co wydaje się nie do ujarzmienia. Juncu zaprasza widzów na spektakl i sadza ich wokół okrągłej wyspy zbudowanej na scenie. Aby wzmocnić poczucie wspólnoty i pewnej intymności ubiera aktorów w pidżamy i nocne koszule. Sztuka „odpowiednio stosuje napięcie, ma dużo nieoczekiwanych zwrotów akcji, a przede wszystkim jest pełna humoru”. Reżyser poświęcił trzy miesiące, aby osobiście przetłumaczyć Szekspirowską sztukę na potrzeby spektaklu.
reż. Gian Carlo Rossi
London Metropolitan University
Wielka Brytania
Sześć kobiet uciekło z London Met i porwało jednego z mężczyzn. Ostatni raz widziano ich na pokładzie samolotu lecącego do Polski. Plotka głosi, że szukają w Gdańsku azylu, powołując się na swoje artystyczne osiągnięcia. Przyjdźcie i oceńcie ich wersję sztuki Jak wam się podoba, zagraną przy dźwiękach Björk, Franka Sinatry oraz R&B.
London Metropolitan University
Wielka Brytania
Sześć kobiet uciekło z London Met i porwało jednego z mężczyzn. Ostatni raz widziano ich na pokładzie samolotu lecącego do Polski. Plotka głosi, że szukają w Gdańsku azylu, powołując się na swoje artystyczne osiągnięcia. Przyjdźcie i oceńcie ich wersję sztuki Jak wam się podoba, zagraną przy dźwiękach Björk, Franka Sinatry oraz R&B.
reż. Philip Parr
Parrabbola Group
Wielka Brytania
Książę Perykles to mężczyzna z misją, szukający osoby i miejsca, które sprawią, że będzie szczęśliwy. Podczas swej podróży przemierza wiele mórz i odwiedza sześć krain. Napotyka na przeszkody, odnosi zwycięstwa, raduje się i smuci. Zespół oraz widzowie, niczym profesjonalni aktorzy z Europy, w towarzystwie okolicznych mieszkańców, będą wędrować przez gdańskie Dolne Miasto. W efekcie tej wędrówki powstanie ekscytujące przedstawienie dotyczące dzielnicy Gdańska i jednocześnie badające, co to znaczy być outsiderem. Obecnie, gdy zagadnienia tożsamości i społecznego wykluczenia są jednym z głównych tematów europejskich dyskusji, warto pamiętać, że w każdym kraju są i zawsze byli outsiderzy, pozostający na uboczu ze względu na swoje pochodzenie, język czy też kulturę.
Parrabbola Group
Wielka Brytania
Książę Perykles to mężczyzna z misją, szukający osoby i miejsca, które sprawią, że będzie szczęśliwy. Podczas swej podróży przemierza wiele mórz i odwiedza sześć krain. Napotyka na przeszkody, odnosi zwycięstwa, raduje się i smuci. Zespół oraz widzowie, niczym profesjonalni aktorzy z Europy, w towarzystwie okolicznych mieszkańców, będą wędrować przez gdańskie Dolne Miasto. W efekcie tej wędrówki powstanie ekscytujące przedstawienie dotyczące dzielnicy Gdańska i jednocześnie badające, co to znaczy być outsiderem. Obecnie, gdy zagadnienia tożsamości i społecznego wykluczenia są jednym z głównych tematów europejskich dyskusji, warto pamiętać, że w każdym kraju są i zawsze byli outsiderzy, pozostający na uboczu ze względu na swoje pochodzenie, język czy też kulturę.
kandydat do nagrody Złotego Yoricka
reżyseria: Cezarius Graužinis
Wrocławski Teatr Współczesny
Polska
Spektakl utrzymany jest w mrocznej, nierealistycznej konwencji. Gra aktorów opiera się na wyostrzonych, groteskowych gestach, które są mechaniczne i tak dalece sformalizowane, że postaci szekspirowskiego dramatu budzą nieodparte skojarzenia z manekinami. Zdarzenia dramatu dzieją się w teatrze pamięci Leara (Bogusław Kierc); dokonał się już podział królestwa, zdrada Edmunda, śmierć córek, został tylko skazany na piekło wspomnień król. Dlatego w roli Bogusława Kierca tyle „wsobności”, zasłuchania w siebie, rezygnacji. Język teatralny litewskiego reżysera opiera się na daleko idącej umowności. Umiejętność operowania skrótem scenicznym i sposób, w jaki zamienia rekwizyty w nośne symbole przywodzi na myśl reżyserskie rozwiązania Nekrosiusa i Tuminasa. Wrocławskie przedstawienie odwołuje się do powszechnych wyobrażeń dotyczących litewskiego teatru - metaforycznego, unikającego realizmu, bazującego na zaskakujących znakach scenicznych. I to właśnie siła scenicznych metafor jest najmocniejszą stroną spektaklu Cezariusa Graužinisa.
reżyseria: Cezarius Graužinis
Wrocławski Teatr Współczesny
Polska
Spektakl utrzymany jest w mrocznej, nierealistycznej konwencji. Gra aktorów opiera się na wyostrzonych, groteskowych gestach, które są mechaniczne i tak dalece sformalizowane, że postaci szekspirowskiego dramatu budzą nieodparte skojarzenia z manekinami. Zdarzenia dramatu dzieją się w teatrze pamięci Leara (Bogusław Kierc); dokonał się już podział królestwa, zdrada Edmunda, śmierć córek, został tylko skazany na piekło wspomnień król. Dlatego w roli Bogusława Kierca tyle „wsobności”, zasłuchania w siebie, rezygnacji. Język teatralny litewskiego reżysera opiera się na daleko idącej umowności. Umiejętność operowania skrótem scenicznym i sposób, w jaki zamienia rekwizyty w nośne symbole przywodzi na myśl reżyserskie rozwiązania Nekrosiusa i Tuminasa. Wrocławskie przedstawienie odwołuje się do powszechnych wyobrażeń dotyczących litewskiego teatru - metaforycznego, unikającego realizmu, bazującego na zaskakujących znakach scenicznych. I to właśnie siła scenicznych metafor jest najmocniejszą stroną spektaklu Cezariusa Graužinisa.
kandydat do nagrody Złotego Yoricka
reżyseria: Monika Pęcikiewicz
Teatr Polski we Wrocławiu
Polska
Twórcy przedstawienia przybliżają nowe formy życia wspólnotowego, włączając w to zarówno świat ludzki, jak i naturę. Idea spektaklu rodzi się z myśli Szekspira, że wszelkie relacje – miłosne, seksualne, wspólnotowe - mają charakter przypadkowy. W końcu to niezbyt przemyślane operacje na zmysłach i wyobraźni, dokonywane przez Oberona i Puka, prowokują dynamiczne metamorfozy w ateńskim lesie. W postindustrialnym i pozbawionym uczuć świecie partner w relacji staje się przedmiotem. W zapisanej przez Szekspira wizji wyraża sprzeciw wobec sentymentalizmu platońskiej wersji świata idei i miłości. Szekspir pokazuje fałsz tej koncepcji. Tworzy rzeczywistość snu, w której wszystko staje się możliwe, potencjalne, otwarte. Twórcy spektaklu kreując na scenie ten świat przypominający wnętrze kalejdoskopu posługują się techniką multimedialną i zaskakującym użyciem światła. Las w tej inscenizacji zastępowany jest planem filmowym, który spiętrza skomplikowane relacje między bohaterami nakładając na nie filtr kamery pośredniczącej w kontaktach postać – postać, aktor – aktor, aktor – postać, człowiek – postać, człowiek – aktor, człowiek – człowiek. I widz. Aktorzy grają aktorów, oglądamy realizację spektaklu, obserwujemy pracujących techników. Las jest tylko imitacją, filmową scenografią, technika zastąpiła już naturę.
„Ta premiera to absolutny sukces. Nie tylko widowiskowy, ale też psychologiczny. Ludzie powinni to zobaczyć. Przeżyć, poczuć na sobie, zetknąć się bliżej z własnym światem, zrozumieć ponadczasowość Szekspira.”
Karolina Obszyńska, Teatralia Wrocław, www.teatralia.com.pl
reżyseria: Monika Pęcikiewicz
Teatr Polski we Wrocławiu
Polska
Twórcy przedstawienia przybliżają nowe formy życia wspólnotowego, włączając w to zarówno świat ludzki, jak i naturę. Idea spektaklu rodzi się z myśli Szekspira, że wszelkie relacje – miłosne, seksualne, wspólnotowe - mają charakter przypadkowy. W końcu to niezbyt przemyślane operacje na zmysłach i wyobraźni, dokonywane przez Oberona i Puka, prowokują dynamiczne metamorfozy w ateńskim lesie. W postindustrialnym i pozbawionym uczuć świecie partner w relacji staje się przedmiotem. W zapisanej przez Szekspira wizji wyraża sprzeciw wobec sentymentalizmu platońskiej wersji świata idei i miłości. Szekspir pokazuje fałsz tej koncepcji. Tworzy rzeczywistość snu, w której wszystko staje się możliwe, potencjalne, otwarte. Twórcy spektaklu kreując na scenie ten świat przypominający wnętrze kalejdoskopu posługują się techniką multimedialną i zaskakującym użyciem światła. Las w tej inscenizacji zastępowany jest planem filmowym, który spiętrza skomplikowane relacje między bohaterami nakładając na nie filtr kamery pośredniczącej w kontaktach postać – postać, aktor – aktor, aktor – postać, człowiek – postać, człowiek – aktor, człowiek – człowiek. I widz. Aktorzy grają aktorów, oglądamy realizację spektaklu, obserwujemy pracujących techników. Las jest tylko imitacją, filmową scenografią, technika zastąpiła już naturę.
„Ta premiera to absolutny sukces. Nie tylko widowiskowy, ale też psychologiczny. Ludzie powinni to zobaczyć. Przeżyć, poczuć na sobie, zetknąć się bliżej z własnym światem, zrozumieć ponadczasowość Szekspira.”
Karolina Obszyńska, Teatralia Wrocław, www.teatralia.com.pl
kandydat do nagrody Złotego Yoricka
reżyseria: Michał Borczuch
Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu
"Bohaterowie Wieczoru Trzech Króli w wersji Michała Borczucha pozbawieni są bezpieczeństwa. Ich tożsamość nie ma żadnych stałych podstaw: są znikąd, wrzuceni w ogromną, nieprzyjazną, obcą przestrzeń – tajemniczą szekspirowską Ilirię. Ich ciała również nie są dla nich żadnym oparciem: płeć jest ustawicznie kwestionowana, zmienna, zależna od kostiumu, makijażu, wyuczonych – męskich albo kobiecych – gestów, narzucona cudzym spojrzeniem, wyparta. Seksualność objawia się we frenetycznych wybuchach i tak samo nagle wypala się, albo zmienia kierunek. Postaci cały czas są uwięzione pomiędzy dwoma biegunami pragnienia. Zbliżenie i oddalenie. Empatia i dystans. Żarliwość i chłód. Ufność i lęk. Krok w przód i dwa kroki w tył. (…) Borczuch zamienia Wieczór Trzech Króli w tragedię małych różnic. I tragikomedię arbitralnych wyborów. Jego postacie męczą się w swoich ciałach, w swojej ustawicznie negocjowanej płci." (Joanna Wichowska, dwutygodnik.com.pl)
reżyseria: Michał Borczuch
Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu
"Bohaterowie Wieczoru Trzech Króli w wersji Michała Borczucha pozbawieni są bezpieczeństwa. Ich tożsamość nie ma żadnych stałych podstaw: są znikąd, wrzuceni w ogromną, nieprzyjazną, obcą przestrzeń – tajemniczą szekspirowską Ilirię. Ich ciała również nie są dla nich żadnym oparciem: płeć jest ustawicznie kwestionowana, zmienna, zależna od kostiumu, makijażu, wyuczonych – męskich albo kobiecych – gestów, narzucona cudzym spojrzeniem, wyparta. Seksualność objawia się we frenetycznych wybuchach i tak samo nagle wypala się, albo zmienia kierunek. Postaci cały czas są uwięzione pomiędzy dwoma biegunami pragnienia. Zbliżenie i oddalenie. Empatia i dystans. Żarliwość i chłód. Ufność i lęk. Krok w przód i dwa kroki w tył. (…) Borczuch zamienia Wieczór Trzech Króli w tragedię małych różnic. I tragikomedię arbitralnych wyborów. Jego postacie męczą się w swoich ciałach, w swojej ustawicznie negocjowanej płci." (Joanna Wichowska, dwutygodnik.com.pl)
kandydat do nagrody Złotego Yoricka
reżyseria: Marek Kalita
Teatr im. Bogusławskiego w Kaliszu
Hamleta uważa się za arcydramat, dzieło o nieprzemijającej aktualności, oferujące każdej epoce możliwość własnego odczytania. Badacze tego utworu od wieków są zgodni co do tego, że nie ma jednego odczytania Hamleta. Wynika to zarówno z otwartej struktury dramatu, miejsc niedopowiedzianych przez autora, jak i bogactwa charakterów oraz uniwersalnych problemów wpisanych w fabułę dramatu. Recepcja Hamleta od chwili jego powstania jest zatem nieustającym dyskursem z dziełem na poziomie świadomości zbiorowej i indywidualnej, świadomości uniwersalnej i narodowej. Artystów teatru – reżyserów i aktorów – pociąga w Hamlecie jego tajemniczość i nieprzewidywalność. Podejmując się jego scenicznej realizacji, twórcy z góry pogodzić się muszą z aspektowym ujęciem dzieła, jego migotliwością, koniecznością wyrażenia podtekstów i tym, że są skazani na szukanie własnej interpretacji. Żaden z odwiecznych problemów – polityka, moralność, racja stanu, miłość, przemoc, więzy rodzinne, sens życia i cele ostateczne – nie został przez autora Hamleta ukazany jednoznacznie i Shakespeare nie dał na nie własnej odpowiedzi. Inscenizacji Hamleta w Teatrze im. W. Bogusławskiego w Kaliszu podjął się Marek Kalita, który sięgnął po przekład Stanisława Barańczaka, odczytując dramat w kontekście doświadczeń swojego pokolenia.
reżyseria: Marek Kalita
Teatr im. Bogusławskiego w Kaliszu
Hamleta uważa się za arcydramat, dzieło o nieprzemijającej aktualności, oferujące każdej epoce możliwość własnego odczytania. Badacze tego utworu od wieków są zgodni co do tego, że nie ma jednego odczytania Hamleta. Wynika to zarówno z otwartej struktury dramatu, miejsc niedopowiedzianych przez autora, jak i bogactwa charakterów oraz uniwersalnych problemów wpisanych w fabułę dramatu. Recepcja Hamleta od chwili jego powstania jest zatem nieustającym dyskursem z dziełem na poziomie świadomości zbiorowej i indywidualnej, świadomości uniwersalnej i narodowej. Artystów teatru – reżyserów i aktorów – pociąga w Hamlecie jego tajemniczość i nieprzewidywalność. Podejmując się jego scenicznej realizacji, twórcy z góry pogodzić się muszą z aspektowym ujęciem dzieła, jego migotliwością, koniecznością wyrażenia podtekstów i tym, że są skazani na szukanie własnej interpretacji. Żaden z odwiecznych problemów – polityka, moralność, racja stanu, miłość, przemoc, więzy rodzinne, sens życia i cele ostateczne – nie został przez autora Hamleta ukazany jednoznacznie i Shakespeare nie dał na nie własnej odpowiedzi. Inscenizacji Hamleta w Teatrze im. W. Bogusławskiego w Kaliszu podjął się Marek Kalita, który sięgnął po przekład Stanisława Barańczaka, odczytując dramat w kontekście doświadczeń swojego pokolenia.
« Poprzednia
Strona (2/2)
INSTYTUCJE WSPIERAJĄCE
SPONSORZY PLATYNOWI
