jesteś w:
Sen nocy letniej
kandydat do nagrody Złotego Yoricka
reżyseria: Monika Pęcikiewicz
Teatr Polski we Wrocławiu
Polska
Twórcy przedstawienia przybliżają nowe formy życia wspólnotowego, włączając w to zarówno świat ludzki, jak i naturę. Idea spektaklu rodzi się z myśli Szekspira, że wszelkie relacje – miłosne, seksualne, wspólnotowe - mają charakter przypadkowy. W końcu to niezbyt przemyślane operacje na zmysłach i wyobraźni, dokonywane przez Oberona i Puka, prowokują dynamiczne metamorfozy w ateńskim lesie. W postindustrialnym i pozbawionym uczuć świecie partner w relacji staje się przedmiotem. W zapisanej przez Szekspira wizji wyraża sprzeciw wobec sentymentalizmu platońskiej wersji świata idei i miłości. Szekspir pokazuje fałsz tej koncepcji. Tworzy rzeczywistość snu, w której wszystko staje się możliwe, potencjalne, otwarte. Twórcy spektaklu kreując na scenie ten świat przypominający wnętrze kalejdoskopu posługują się techniką multimedialną i zaskakującym użyciem światła. Las w tej inscenizacji zastępowany jest planem filmowym, który spiętrza skomplikowane relacje między bohaterami nakładając na nie filtr kamery pośredniczącej w kontaktach postać – postać, aktor – aktor, aktor – postać, człowiek – postać, człowiek – aktor, człowiek – człowiek. I widz. Aktorzy grają aktorów, oglądamy realizację spektaklu, obserwujemy pracujących techników. Las jest tylko imitacją, filmową scenografią, technika zastąpiła już naturę.
„Ta premiera to absolutny sukces. Nie tylko widowiskowy, ale też psychologiczny. Ludzie powinni to zobaczyć. Przeżyć, poczuć na sobie, zetknąć się bliżej z własnym światem, zrozumieć ponadczasowość Szekspira.”
Karolina Obszyńska, Teatralia Wrocław, www.teatralia.com.pl
reżyseria: Monika Pęcikiewicz
Teatr Polski we Wrocławiu
Polska
Twórcy przedstawienia przybliżają nowe formy życia wspólnotowego, włączając w to zarówno świat ludzki, jak i naturę. Idea spektaklu rodzi się z myśli Szekspira, że wszelkie relacje – miłosne, seksualne, wspólnotowe - mają charakter przypadkowy. W końcu to niezbyt przemyślane operacje na zmysłach i wyobraźni, dokonywane przez Oberona i Puka, prowokują dynamiczne metamorfozy w ateńskim lesie. W postindustrialnym i pozbawionym uczuć świecie partner w relacji staje się przedmiotem. W zapisanej przez Szekspira wizji wyraża sprzeciw wobec sentymentalizmu platońskiej wersji świata idei i miłości. Szekspir pokazuje fałsz tej koncepcji. Tworzy rzeczywistość snu, w której wszystko staje się możliwe, potencjalne, otwarte. Twórcy spektaklu kreując na scenie ten świat przypominający wnętrze kalejdoskopu posługują się techniką multimedialną i zaskakującym użyciem światła. Las w tej inscenizacji zastępowany jest planem filmowym, który spiętrza skomplikowane relacje między bohaterami nakładając na nie filtr kamery pośredniczącej w kontaktach postać – postać, aktor – aktor, aktor – postać, człowiek – postać, człowiek – aktor, człowiek – człowiek. I widz. Aktorzy grają aktorów, oglądamy realizację spektaklu, obserwujemy pracujących techników. Las jest tylko imitacją, filmową scenografią, technika zastąpiła już naturę.
„Ta premiera to absolutny sukces. Nie tylko widowiskowy, ale też psychologiczny. Ludzie powinni to zobaczyć. Przeżyć, poczuć na sobie, zetknąć się bliżej z własnym światem, zrozumieć ponadczasowość Szekspira.”
Karolina Obszyńska, Teatralia Wrocław, www.teatralia.com.pl
Teatr Polski, Wrocław
Teatr rozpoczął swoją działalność 20 grudnia 1950 roku w wyremontowanym gmachu, który w latach 1906-1935 był sceną operetkową, a następnie służył niemieckiemu teatrowi dramatycznemu. Dyrektorami teatru byli m. in. Wilam Horzyca, Zygmunt Hübner czy Jerzy Grzegorzewski. W latach 90. Teatr Polski stał się centrum teatralnym do którego ściągali wielcy reżyserzy, a za nimi publiczność z całej Polski. W teatrze wrocławskim swój autorski teatr tworzył też Krystian Lupa.
Teatr rozpoczął swoją działalność 20 grudnia 1950 roku w wyremontowanym gmachu, który w latach 1906-1935 był sceną operetkową, a następnie służył niemieckiemu teatrowi dramatycznemu. Dyrektorami teatru byli m. in. Wilam Horzyca, Zygmunt Hübner czy Jerzy Grzegorzewski. W latach 90. Teatr Polski stał się centrum teatralnym do którego ściągali wielcy reżyserzy, a za nimi publiczność z całej Polski. W teatrze wrocławskim swój autorski teatr tworzył też Krystian Lupa.
INSTYTUCJE WSPIERAJĄCE
SPONSORZY PLATYNOWI
