jesteś w:
"Otello. Wariacje na temat", Teatr im. Stefana Jaracza, Łódź, Polska, reż. Agata Duda-Gracz
Honorowe wyróżnienie w Konkursie na Najlepszą Inscenizację Dzieł Williama Szekspira
Agata Duda-Gracz rozbija strukturę Otella. W tytułowej scenie zamyka aktorów w piętrowych klatkach, w których katatonicznie powtarzają słowa odarte z sensów, wykonując gesty bez znaczenia. Tak naprawdę postaci przez całe przedstawienie mentalnie w tych klatkach pozostają, każdy uwikłany we własne namiętności - miłość, żądzę władzy, pychę, okrucieństwo, lęk, urażone ambicje, rozpacz, nienawiść... Ten mroczny, przygnębiający seans zabójczej zazdrości rozgrywa się w niezwykle plastycznej i efektownej czarno-czerwonej scenerii. Niesamowite pomysły scenograficzne tworzą ruchome obrazy oddające gęstniejące na scenie emocje. Kontrast między lalkowatą, infantylną Desdemoną w futrze z przytulanek a Otellem – starcem w kalesonach, odartym z resztek męskości, staje się na tym tle jeszcze dotkliwszy. Namacalnie czuje się nieuchronność tragedii w tym świecie, z którego nie ma ucieczki, dla którego nie ma nadziei i w którym nie ma niewinnych. Kolejny raz Szekspir okazuje się o wiele bardziej radykalny niż współczesna dramaturgia. Odsłania człowieka z tej strony, którą najbardziej chciałby ukryć – tam, gdzie okazuje się, że dla osiągnięcia celu nie przebiera się w środkach a moralność odkłada na bok. Prawda od czasów Szekspira do dziś aktualna i niezmienna.
Agata Duda-Gracz rozbija strukturę Otella. W tytułowej scenie zamyka aktorów w piętrowych klatkach, w których katatonicznie powtarzają słowa odarte z sensów, wykonując gesty bez znaczenia. Tak naprawdę postaci przez całe przedstawienie mentalnie w tych klatkach pozostają, każdy uwikłany we własne namiętności - miłość, żądzę władzy, pychę, okrucieństwo, lęk, urażone ambicje, rozpacz, nienawiść... Ten mroczny, przygnębiający seans zabójczej zazdrości rozgrywa się w niezwykle plastycznej i efektownej czarno-czerwonej scenerii. Niesamowite pomysły scenograficzne tworzą ruchome obrazy oddające gęstniejące na scenie emocje. Kontrast między lalkowatą, infantylną Desdemoną w futrze z przytulanek a Otellem – starcem w kalesonach, odartym z resztek męskości, staje się na tym tle jeszcze dotkliwszy. Namacalnie czuje się nieuchronność tragedii w tym świecie, z którego nie ma ucieczki, dla którego nie ma nadziei i w którym nie ma niewinnych. Kolejny raz Szekspir okazuje się o wiele bardziej radykalny niż współczesna dramaturgia. Odsłania człowieka z tej strony, którą najbardziej chciałby ukryć – tam, gdzie okazuje się, że dla osiągnięcia celu nie przebiera się w środkach a moralność odkłada na bok. Prawda od czasów Szekspira do dziś aktualna i niezmienna.
Recenzje:
„Każda z [postaci Otella] ma swoją opowieść, zamkniętą w pojedynczym słowie, w strzępie pozbawionym kontekstu i znaczenia – ale bardzo tego znaczenia i słuchacza spragnionym.
Duda-Gracz z tej kolekcji jednostkowych dramatów wybiera kilka, pozwala im wybrzmieć, inne czyniąc ich tłem".
„Ruch znaczeń spowodowany ruchem przestrzeni jest największą wartością tego spektaklu. Zderzenie świeżości Desdemony z ciałem starego Otella, odartego nie tylko z symboli władzy, ale jakby z męskości, wstrząsa o wiele mocniej niż słowa włożone w ich usta".
Monika Żółkoś, Poza słowami
 |
| źródło: e-teatr.pl |
Ur. w 1974r. w Katowicach, absolwentka Historii Sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim, oraz Reżyserii Dramatu w PWST w Krakowie, jest reżyserką samodzielnie projektującą scenografię i kostiumy. Zrealizowała w ten sposób m.in. Kaina Byrona (Teatr im. Witkacego, Zakopane), Abelarda i Heloizę Vaillanda (Teatr Słowackiego, Kraków), Prze(d)stawienie wg Merlina czyli ziemii jałowej Dorsta (Teatr Studio, Warszawa) i Balkon Geneta (Teatr Jaracza, Łódź). Prowadziła również projekt „Improwizacje” w Teatrze Słowackiego w Krakowie. Jest laureatką wielu prestiżowych nagród, w tym nagrody Fundacji Kultury Polskiej – Złotego Lauru – za Mistrzostwo w Sztuce, Nagrody Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego za adaptację dzieł dawnych, Nagrody Prezydenta Miasta Krakowa za osiągnięcia reżyserskie i scenograficzne, a także odznaczenia Uniwersytetu Jagiellońskiego: Primus Inter Pares, dla najwybitniejszych studentów.
Łódzki Teatr im. Stefana Jaracza jest spadkobiercą studwudziestoletniej tradycji polskiej sceny w Łodzi i zarazem jednym z najstarszych teatrów w Polsce. Na trzech scenach wystawiane są zarówno wybitne dzieła klasyki polskiej oraz światowej, jak i najciekawsze propozycje dramaturgii współczesnej, autorstwa takich twórców jak Jon Fosse, Jean Genet, Martin McDonagh, Iwan Wyrypajew, Mark Ravenhill, Nikołaj Kolada, Igor Bauersima, czy Lars Noren. Z wielopokoleniowym zespołem aktorskim współpracują wybitni reżyserzy (Walery Fokin, Barbara Sass, Tomasz Zygadło, Mariusz Grzegorzek, Zbigniew Brzoza, Paweł Miśkiewicz) i scenografowie (Barbara Hanicka, Grzegorz Małecki, Violetta Jeżewska, Marek Braun, Jan Kozikowski). W najbliższym czasie Teatr planuje poszerzenie swojej działalności o kolejne sceny w ramach projektu tworzenia Europejskich Scen Teatru im. Stefana Jaracza, mającego na celu zmniejszyć dystans dzielący mniejsze ośrodki od łódzkiego centrum.
Strona Teatru im. Stefana Jaracza: www.teatr-jaracza.lodz.pl
INSTYTUCJE WSPIERAJĄCE
SPONSORZY PLATYNOWI
