jesteś w:
Mówcy Plenarni
Mówcy:
Marvin Carlson
Jerzy Limon
Eli Rozik
Christopher Balme
Patrice Pavis
Erica Fisher-Lichte
Maria Shevtsova
John Jesurun
Steve Dixon
Bryan Reynolds
Artyści:
Dalibor Martinis
Thomas Martius
Andrzej Wirth
Marvin Carlson
Jerzy Limon
Eli Rozik
Christopher Balme
Patrice Pavis
Erica Fisher-Lichte
Maria Shevtsova
John Jesurun
Steve Dixon
Bryan Reynolds
Artyści:
Dalibor Martinis
Thomas Martius
Andrzej Wirth
Marvin Carlson (urodzony w 1935 roku) jest profesorem nadzwyczajnym Wydziału Teatru i Literatury Porównawczej Graduate Center na City University of New York. W polu jego zainteresowań badawczych znajdują się teoria dramatu oraz historia teatru i dramatu zachodnioeuropejskiego, w szczególności z XVIII-XX wieku. Jest laureatem wielu nagród, m.in. George Jean Nathan Prize in Dramatic Criticizm, Bernard Hewitt Prize, George Freedley Award, oraz Guggenheim Fellowship. Jego najbardziej znane książki – „Teorie teatru” (1993, przetłumaczone na osiem języków) i „Performans” (2003, polska edycja 2007, przetłumaczona na siedem języków). Inne publikacje to m.in. „The Haunted Stage” (2001) oraz „Speaking Tongues: Languages at Play in the Theatre” (2006). W 2005 roku otrzymał pierwszy w historii honorowy doktorat przyznany przez Uniwersytet Ateński.
Jerzy Limon urodził się (1950) i zdobył wykształcenie w Polsce. Po ukończeniu studiów w Instytucie Anglistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (1975) wykładał literaturę angielską, najpierw w Poznaniu, następnie, od 1980 roku, na Uniwersytecie Gdańskim. Tytuł doktora otrzymał w 1979, doktora habilitowanego w 1985, a profesorski w 1993 roku. Jego zakres zainteresowań obejmuje głównie historię i teorię literatury i teatru, renesans angielski, ze szczególnym uwzględnieniem dramatu i teatru XVI i XVII wieku oraz (semiotycznej) teorii spektaklu. Publikował, po polsku i angielsku, w czasopismach specjalistycznych takich jak: Shakespeare Survey, Shakespeare Quarterly, The Elizabethan Theatre, English Studies, REED, Comparative Drama, Notes and Queries oraz w zbiorach esejów i materiałów konferencyjnych. Wśród książek wydanych w języku angielskim znajdują się: Gentlemen of a Company. English Players in Central and Eastern Europe, c.1590 - c. 1660 (CUP 1985) (paperback edition, 2009), Dangerous Matter. English Drama and Politics in 1623/24 (CUP, 1986), The Masque of Stuart Culture (University of Delaware Press, 1990), and The Chemistry of the Theatre (PalgraveMacMillan, 2010). Pierwszą jego książką naukową wydaną w języku polskim jest Gdański teatr "elżbietański" (Wrocław 1989). Jego najnowsza praca z zakresu teorii teatru to trylogia: Między niebem a sceną, (Gdańsk 2002), Trzy teatry (Gdańsk 2004) and Piąty wymiar teatru (Gdańsk 2006). W ostatniej książce Obroty przestrzeni (Gdańsk 2008) zajmuje się teorią teatru telewizji. Redagował zbiory esejów: (z Jayem Halio) Shakespeare and His Contemporaries. Eastern and Central European Studies (University of Delaware Press, 1993) oraz (z Martą Gibińską) Hamlet East and West (Gdańsk, 1998). Był również redaktorem dzieł Thomasa Middletona w The Collected Works (OUP 2007) wydanych przez Gary’ego Taylora. Limon jest ponadto tłumaczem sztuk angielskich na język polski (np. The Revenger's Tragedy Thomasa Middletona, The Tragedy of Hoffman Henry’ego Chettlesa, The Roman Actor Philipa Massigera, Antony and Cleopatra oraz Troilus and Cressida Szekspira, Arcadia, Real Inspector Hound, Artist Descending a Staircase i The Invention of Love Toma Stopparda – wszystkie były wystawiane i wydane). Przerłumaczył także Zakochanego Szekspira do krytycznego wydania polskiego. Ponadto, Limon wydał cztery powieści: Muenchhauseniada (Poznań 1980), Kaszubska Madonna (Gdańsk 1991), Wieloryb (Gdańsk, 1998) and Koncert Wielkiej Niedźwiedzicy (Warszawa, 2001). Obecnie pracuje nad nową powieścią i dziełem historycznym na temat walki Króla Jerzego I z jego krytykami, a także nad kilkoma mniejszymi pracami z zakresu teorii i historii teatru i dramatu. Limon wykładał w Polsce i za granicą (między innymi w Hunter College, University of Delaware, University of Colorado, Shakespeare Institute in D.C.); był stypendystą British Council (1984/85), Folger Shakespeare Library (1987) oraz Fundacji Humboldta w Berlinie (1991/92), a także Huntington Library, Folger Library oraz British Library. Zajmuje się projektem rekonstrukcji teatru, który będzie przypominał londyński Globe. Był to teatr w stylu elżbietańskim wybudowany pierwotnie około 1610 roku w Gdański. Limon jest także prezesem Fundacji Theatrum Gedanense oraz Dyrektorem Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego, który jest organizatorem corocznego Międzynarodowego Festiwalu Szekspirowskiego. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Otrzymał medal Gloria artis od Ministra Kultury (2005) za twórczość literacką i naukową. Jest mężem Justyny, ojcem Julii i Tomka.
lista publikacji [pdf]
Eli Rozik jest emerytowanym profesorem wiedzy o teatrze. Dwukrotnie pełnił funkcję dyrektora Departamentu Wiedzy o Teatrze, a do niedawna był dziekanem Wydziału Sztuki na Uniwersytecie w Tel-Avivie. Zajmuje się teorią teatru, w szczególności zagadnieniem pozawerbalnej komunikacji w analizie spektaklu. Wydał wiele artykułów naukowych w wiodących międzynarodowych czasopismach, w Europie i USA, oraz książki: „Metaphor in Theatre and Poetry” (1981), „The Language of the Theatre” (1991), „Elements of Play Analysis” (1992), „The Roots of Theatre Rethinking Ritual and Other Theories of Origin” (2002), „Generating Theatre Meaning. A Theory and Methodology of Performance Analysis (2007).
Christopher Balme pochodzi z Nowej Zelandii, gdzie ukończył Uniwersytet w Otago. Od 1985 roku mieszkał i pracował w Niemczech na uniwersytetach w Wurzburgu, Monachium i Mainz. W 2004 roku został dyrektorem Departamentu Wiedzy o Teatrze na Uniwersytecie w Amsterdamie. Obecnie pracuje na Wydziale Wiedzy o Teatrze w Ludwig-Maximilians-Universitat w Munchen. Ma na swoim koncie wiele publikacji dotyczących teatru niemieckiego, międzykulturowego oraz zagadnienia teatru w kontekście innych mediów. Jego ostatnie publikacje to: „Decolonizing the Stage: Theatrical Syncretism and Postcolonial Drama” (1999), „Wprowadzenie do nauki o teatrze” (1999, polska edycja 2002), „Pacific Performances: Theatricality and Cross-Cultural Encounters In the South Seas” (2006).
Patrice Pavis (urodzony w 1947 roku) jest profesorem teatrologii na Uniwersytecie Paris VIII Saint-Denis. Był pionierem semiotyki teatru w latach siedemdziesiątych, rozwinął podejście systematyczne do analizy przedstawienia w latach osiemdziesiątych, a w latach dziewięćdziesiątych jako jeden z pierwszych zajmował się teatrem międzykulturowym. Ostatnio coraz częściej poświęca czas praktyce jako dramatopisarz, prowadzący warsztaty i reżyser. Wśród jego niezliczonych publikacji, tłumaczonych na wiele języków, należy wymienić: „Le theatre au croisement des cultures” (1990; wersja angielska 1992, „Theatre at the Crossroads of Culture”), „Słownik terminów teatralnych” (1996; polska edycja 1998, II edycja 2002), „Vers une theorie de la pratique theatrale” (2002), „Analyzing Performance: Theater, Dance and Film (2003). Był redaktorem The Intercultural Performance Reader (1995). W 1986 roku otrzymał nagrodę Prix Georges Jamati za „Marivaux a l’epreuve de la scene”, swoje stadium poświęcone teatrowi i utworom scenicznym Pierre’a de Marivaux.
Erica Fisher-Lichte jest profesorem i dyrektorem Instytutu Wiedzy o Teatrze na Uniwersytecie w Berlinie. Zasiada również w radzie Niemieckiego Towarzystwa Semiotycznego, jest prezesem Niemieckiego Stowarzyszenia Wiedzy o Teatrze, byłą prezes Międzynarodowej Federacji Badań Teatralnych (FIRT). Wydała wiele monografii i artykułów, głównie poświęconych zagadnieniu semiotyki teatru. Wśród publikacji jej autorstwa znajdują się m.in. „The Show and the Gaze of Theatre: A European Perspective” (1997), „The Dramatic Touch of Difference: Theatre, Own and Foreign” (redakcja zbiorowa z Josephine Riley i Michaelem Gissenwehrerem, 1999); „Theatre, Sacrifice, Ritual: Exploring Forms of Political Theatre” (2005); „Estetyka performatywności” (2004, wersja polska 2008).
Maria Shevtsova jest założycielką i dyrektorem studiów magisterskich „Przedstawienie i kultura: perspektywa interdyscyplinarna” na Goldsmiths, University of London. Przez wiele lat wykładała i prowadziła seminaria magisterskie na uniwersytetach całego świata, m.in. w Sydney, Paryżu, Rzymie, Oslo, Kopenhadze, St. Petersburgu, Connecticut. Jej liczne podróże odzwierciedlają jej międzynarodowe i interdyscyplinarne podejście do teatru. Jej zainteresowania naukowe dotyczą rosyjskiego i francuskiego teatru oraz pracy takich reżyserów i grup teatralnych, jak Lew Dodin i Mały Teatr Dramatyczny z St. Petersburga, Ariane Mnouchkine i Théâtre du Soleil, Peter Brook i CICT. Jest autorką wielu artykułów i książek, m.in monografii poświęconych Lwowi Dodinowi („Dodin and the Maly Drama Theatre: Process to Performance”, 2004) i Robertowi Wilsonowi („Robert Wilson”, 2007).
John Jesurun jest dramatopisarzem, reżyserem i dizajnerem mieszkającym w Nowym Jorku. Twórczość Jesuruna wyróżnia integralność wizji artystycznej łączącej tekst, reżyserię, scenografię i nowe media. Od 1984 roku napisał, wyreżyserował i zaprojektował ponad 25 dzieł, m.in. trylogię medialną: „Deep sleep”, „White water” i „Black Maria”. Ze swoją grupą teatralną objechał Europę i Stany Zjednoczone, prezentując się m.in. w La Mama, Kyoto Performing Arts Center, Brooklyn Academy of Music, podczas Vienna Festival i wielu innych. Jego filmy krótkometrażowe były prezentowane na licznych festiwalach i przeglądach w Europie i Ameryce. Otrzymał wiele stypendiów i grantów, w tym stypendium Fundacji Rockefellera i Fundacji Guggenheima. Wykładał na uniwersytetach we Frankfurcie, Amsterdamie, Nowym Jorku, Tokyo i Kyoto.
Steve Dixon, obecnie profesor Brunel University w Londynie, jest uznanym badaczem wykorzystania technologii komputerowych w sztukach performatywnych. Jest również jednym z dyrektorów Digital Performance Archive, które posiada największą bazę online w tej dziedzinie. Jego książka zatytułowana „Digital Performance” (2007) jest najbardziej kompleksowym i aktualnym studium poświęconym tej tematyce, prezentującym szczegółową historię i analizę zjawiska. Steve Dixon jest także dyrektorem The Chameleons Group (założonej w 1994 roku), grupy teatralnej badającej nowe sposoby tworzenia przedstawień multimedialnych z użyciem różnorodnych technik teatralnych i mediów elektronicznych. Grupa prezentowała w Wielkiej Brytanii i zagranicą swoje produkcje filmowo-teatralne, gdzie żywi aktorzy grali przed wielkimi ekranami video, wchodząc w interakcje z postaciami filmowymi i swoimi cyfrowymi sobowtórami, stwarzając złudzenie przechodzenia ze sceny w rzeczywistość filmową.
Bryan Reynolds jest amerykańskim krytykiem, teoretykiem teatru i znawcą Szekspira, który opracował własną metodę badawczą znaną jako „poetyka transwersalna” („tranversal poetics”). Jest również dramatopisarzem, reżyserem i założycielem teatru Transversal Theater Company, z którym zrealizował kilka swoich sztuk. Obecnie jest profesorem i kierownikiem studiów doktoranckich na Wydziale Teatru Uniwersytetu Kalifornijskiego. Wykładał gościnnie na uniwersytetach w Londynie, Amsterdamie i Utrechcie. Opublikował m.in. „Becoming Criminal: Transversal Performance and Cultural Dissidence in Early Modern England” (2002), „Performing Transversally: Reimagining Shakespeare and the Critical Future” (2003), „Trnsversal Enterprises in the Drama of Shakespeare and his Contemporaries: Fugitive Explorations” (2006), „Transversal Subjects: From Montaigne to Deleuze after Derrida” (2009).
Dalibor Martinis jest artysta i twórcą video. Prezentował swoje prace na wielu międzynarodowych wystawach, m.in. podczas Sao Paolo Biennale, Dokumenta, Biennale w Wenecji oraz na festiwalach filmowych i video w Berlinie, Tokyo, Montrealu, San Francisco, Locarno itp. Otrzymał wiele międzynarodowych nagród (m.in. Tokyo Video Festival 1984, Wrocław 1991, Triest 1996), a jego filmy video były prezentowane w europejskich stacjach telewizyjnych.
Prace Martinisa znajduja się w kolekcjach Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku, Stedelijk Museum w Amsterdamie, ZKM Karlsruhe, New York Public Library oraz Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Zagrzebiu.
Wilson’s Island
Performance to videoesej Andrzeja Wirtha i Thomasa Martiusa powstały w czasie rezydencji w Watermill Center Roberta Wilsona poświęcony relacji między architekturą, teatrem i pamięcią. Punktem wyjścia jest Watermill Center, jednak autorzy videoeseju odnoszą się także do Bayreuth (Wagner), Bauhaus (Gropius) oraz Hellerau (Palluca) – utopijnych miejsc syntezy sztuk.
Watermill Center zostało założone przez Roberta Wilsona w 1992 roku jako międzynarodowe, interdyscyplinarne centrum studiów w dziedzinie sztuki i humanistyki. Położone w zacisznej okolicy Southampton, niedaleko Nowego Jorku, zyskało renomę jako jedyne laboratorium dla artystów, studentów i osób w każdym wieku poszukujących przestrzeni dla badania procesu twórczego. Poprzez interdyscyplinarny program, spotkania z mistrzami i twórczą wymianę Watermill Center stało się inspiracją dla nowej generacji twórców i wypracowało silną globalną sieć kontaktów niezależnych od wieku, doświadczenia oraz uwarunkowań społecznych, kulturowych czy religijnych.
Thomas Martius – reżyser i performer, absolwent Instytutu Teatrologii Stosowanej w Giessen.
Andrzej Wirth Jako krytyk teatralny i dziennikarz, Wirth zajmował się Witkiewiczem, Grotowskim, Mrożkiem i Kantorem. Przetłumaczył na język polski dzieła Kafki i Dürrenmatta. Polska premiera "Schweyk im Zweiten Weltkrieg" Brechta w jego tłumaczeniu odbyła się nawet przed niemiecką. Był asystentem w Berliner Ensemble Brechta, łączy się go także z literacką „Gruppe 47”. Wirth stał się mediatorem pomiędzy kulturą polską i niemiecką tłumacząc Bruno Schulza, Tadeusza Borowskiego i współczesnych polskich dramatopisarzy. Wyemigrowawszy z powodów politycznych w roku 1966, Wirth wykładał dramat i literaturę porównawczą na Stanford University, a w roku 1970 przeniósł się do City University w Nowym Jorku. Był ponadto reżyserem sztuk w teatrach studenckich. W latach siedemdziesiątych przyczynił się do wprowadzenia Gertrudy Stein i Roberta Wilsona do niemieckiego dyskursu krytycznego. W 1982 roku założył Institut für Angwandte Theaterwissenschaft (Instytut Teatrologii Stosowanej) na Uniwersytecie w Giessen, do którego zaproszone zostały takie miedzynarodowe sławy jak Heiner Müller, George Tabori, Michael Kirby, Robert Wilson, Richard Schechner, John Jesurun i Emma Lew Thomas. Uczniowie ze „Szkoły giesseńskiej” wciąż wnoszą nowatorską witalność w teatralny krajobraz Niemiec. Jako wizytujący profesor Wirth uczył i reżyserował na Harvardzie, w Yale, Oksfordzie i na Freie Universität, Berlin. Ponadto zorganizował międzynarodowe warsztaty teatralne w Sydney, Australii, Volterra we Włoszech i w Oxford University. Razem z Thomasem Martiusem stworzył videoesej LAS VENICE, pokazywany w ośrodkach akademickich na całym świecie. W 2008 Wirth otrzymał Welttheatertag Preis od niemieckiego międzynarodowego Instytutu Teatralnego za szczególny wkład w rozwój teatru światowego.
Jerzy Limon urodził się (1950) i zdobył wykształcenie w Polsce. Po ukończeniu studiów w Instytucie Anglistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (1975) wykładał literaturę angielską, najpierw w Poznaniu, następnie, od 1980 roku, na Uniwersytecie Gdańskim. Tytuł doktora otrzymał w 1979, doktora habilitowanego w 1985, a profesorski w 1993 roku. Jego zakres zainteresowań obejmuje głównie historię i teorię literatury i teatru, renesans angielski, ze szczególnym uwzględnieniem dramatu i teatru XVI i XVII wieku oraz (semiotycznej) teorii spektaklu. Publikował, po polsku i angielsku, w czasopismach specjalistycznych takich jak: Shakespeare Survey, Shakespeare Quarterly, The Elizabethan Theatre, English Studies, REED, Comparative Drama, Notes and Queries oraz w zbiorach esejów i materiałów konferencyjnych. Wśród książek wydanych w języku angielskim znajdują się: Gentlemen of a Company. English Players in Central and Eastern Europe, c.1590 - c. 1660 (CUP 1985) (paperback edition, 2009), Dangerous Matter. English Drama and Politics in 1623/24 (CUP, 1986), The Masque of Stuart Culture (University of Delaware Press, 1990), and The Chemistry of the Theatre (PalgraveMacMillan, 2010). Pierwszą jego książką naukową wydaną w języku polskim jest Gdański teatr "elżbietański" (Wrocław 1989). Jego najnowsza praca z zakresu teorii teatru to trylogia: Między niebem a sceną, (Gdańsk 2002), Trzy teatry (Gdańsk 2004) and Piąty wymiar teatru (Gdańsk 2006). W ostatniej książce Obroty przestrzeni (Gdańsk 2008) zajmuje się teorią teatru telewizji. Redagował zbiory esejów: (z Jayem Halio) Shakespeare and His Contemporaries. Eastern and Central European Studies (University of Delaware Press, 1993) oraz (z Martą Gibińską) Hamlet East and West (Gdańsk, 1998). Był również redaktorem dzieł Thomasa Middletona w The Collected Works (OUP 2007) wydanych przez Gary’ego Taylora. Limon jest ponadto tłumaczem sztuk angielskich na język polski (np. The Revenger's Tragedy Thomasa Middletona, The Tragedy of Hoffman Henry’ego Chettlesa, The Roman Actor Philipa Massigera, Antony and Cleopatra oraz Troilus and Cressida Szekspira, Arcadia, Real Inspector Hound, Artist Descending a Staircase i The Invention of Love Toma Stopparda – wszystkie były wystawiane i wydane). Przerłumaczył także Zakochanego Szekspira do krytycznego wydania polskiego. Ponadto, Limon wydał cztery powieści: Muenchhauseniada (Poznań 1980), Kaszubska Madonna (Gdańsk 1991), Wieloryb (Gdańsk, 1998) and Koncert Wielkiej Niedźwiedzicy (Warszawa, 2001). Obecnie pracuje nad nową powieścią i dziełem historycznym na temat walki Króla Jerzego I z jego krytykami, a także nad kilkoma mniejszymi pracami z zakresu teorii i historii teatru i dramatu. Limon wykładał w Polsce i za granicą (między innymi w Hunter College, University of Delaware, University of Colorado, Shakespeare Institute in D.C.); był stypendystą British Council (1984/85), Folger Shakespeare Library (1987) oraz Fundacji Humboldta w Berlinie (1991/92), a także Huntington Library, Folger Library oraz British Library. Zajmuje się projektem rekonstrukcji teatru, który będzie przypominał londyński Globe. Był to teatr w stylu elżbietańskim wybudowany pierwotnie około 1610 roku w Gdański. Limon jest także prezesem Fundacji Theatrum Gedanense oraz Dyrektorem Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego, który jest organizatorem corocznego Międzynarodowego Festiwalu Szekspirowskiego. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Otrzymał medal Gloria artis od Ministra Kultury (2005) za twórczość literacką i naukową. Jest mężem Justyny, ojcem Julii i Tomka.
lista publikacji [pdf]
Eli Rozik jest emerytowanym profesorem wiedzy o teatrze. Dwukrotnie pełnił funkcję dyrektora Departamentu Wiedzy o Teatrze, a do niedawna był dziekanem Wydziału Sztuki na Uniwersytecie w Tel-Avivie. Zajmuje się teorią teatru, w szczególności zagadnieniem pozawerbalnej komunikacji w analizie spektaklu. Wydał wiele artykułów naukowych w wiodących międzynarodowych czasopismach, w Europie i USA, oraz książki: „Metaphor in Theatre and Poetry” (1981), „The Language of the Theatre” (1991), „Elements of Play Analysis” (1992), „The Roots of Theatre Rethinking Ritual and Other Theories of Origin” (2002), „Generating Theatre Meaning. A Theory and Methodology of Performance Analysis (2007).
Christopher Balme pochodzi z Nowej Zelandii, gdzie ukończył Uniwersytet w Otago. Od 1985 roku mieszkał i pracował w Niemczech na uniwersytetach w Wurzburgu, Monachium i Mainz. W 2004 roku został dyrektorem Departamentu Wiedzy o Teatrze na Uniwersytecie w Amsterdamie. Obecnie pracuje na Wydziale Wiedzy o Teatrze w Ludwig-Maximilians-Universitat w Munchen. Ma na swoim koncie wiele publikacji dotyczących teatru niemieckiego, międzykulturowego oraz zagadnienia teatru w kontekście innych mediów. Jego ostatnie publikacje to: „Decolonizing the Stage: Theatrical Syncretism and Postcolonial Drama” (1999), „Wprowadzenie do nauki o teatrze” (1999, polska edycja 2002), „Pacific Performances: Theatricality and Cross-Cultural Encounters In the South Seas” (2006).
Patrice Pavis (urodzony w 1947 roku) jest profesorem teatrologii na Uniwersytecie Paris VIII Saint-Denis. Był pionierem semiotyki teatru w latach siedemdziesiątych, rozwinął podejście systematyczne do analizy przedstawienia w latach osiemdziesiątych, a w latach dziewięćdziesiątych jako jeden z pierwszych zajmował się teatrem międzykulturowym. Ostatnio coraz częściej poświęca czas praktyce jako dramatopisarz, prowadzący warsztaty i reżyser. Wśród jego niezliczonych publikacji, tłumaczonych na wiele języków, należy wymienić: „Le theatre au croisement des cultures” (1990; wersja angielska 1992, „Theatre at the Crossroads of Culture”), „Słownik terminów teatralnych” (1996; polska edycja 1998, II edycja 2002), „Vers une theorie de la pratique theatrale” (2002), „Analyzing Performance: Theater, Dance and Film (2003). Był redaktorem The Intercultural Performance Reader (1995). W 1986 roku otrzymał nagrodę Prix Georges Jamati za „Marivaux a l’epreuve de la scene”, swoje stadium poświęcone teatrowi i utworom scenicznym Pierre’a de Marivaux.
Erica Fisher-Lichte jest profesorem i dyrektorem Instytutu Wiedzy o Teatrze na Uniwersytecie w Berlinie. Zasiada również w radzie Niemieckiego Towarzystwa Semiotycznego, jest prezesem Niemieckiego Stowarzyszenia Wiedzy o Teatrze, byłą prezes Międzynarodowej Federacji Badań Teatralnych (FIRT). Wydała wiele monografii i artykułów, głównie poświęconych zagadnieniu semiotyki teatru. Wśród publikacji jej autorstwa znajdują się m.in. „The Show and the Gaze of Theatre: A European Perspective” (1997), „The Dramatic Touch of Difference: Theatre, Own and Foreign” (redakcja zbiorowa z Josephine Riley i Michaelem Gissenwehrerem, 1999); „Theatre, Sacrifice, Ritual: Exploring Forms of Political Theatre” (2005); „Estetyka performatywności” (2004, wersja polska 2008).
Maria Shevtsova jest założycielką i dyrektorem studiów magisterskich „Przedstawienie i kultura: perspektywa interdyscyplinarna” na Goldsmiths, University of London. Przez wiele lat wykładała i prowadziła seminaria magisterskie na uniwersytetach całego świata, m.in. w Sydney, Paryżu, Rzymie, Oslo, Kopenhadze, St. Petersburgu, Connecticut. Jej liczne podróże odzwierciedlają jej międzynarodowe i interdyscyplinarne podejście do teatru. Jej zainteresowania naukowe dotyczą rosyjskiego i francuskiego teatru oraz pracy takich reżyserów i grup teatralnych, jak Lew Dodin i Mały Teatr Dramatyczny z St. Petersburga, Ariane Mnouchkine i Théâtre du Soleil, Peter Brook i CICT. Jest autorką wielu artykułów i książek, m.in monografii poświęconych Lwowi Dodinowi („Dodin and the Maly Drama Theatre: Process to Performance”, 2004) i Robertowi Wilsonowi („Robert Wilson”, 2007).
John Jesurun jest dramatopisarzem, reżyserem i dizajnerem mieszkającym w Nowym Jorku. Twórczość Jesuruna wyróżnia integralność wizji artystycznej łączącej tekst, reżyserię, scenografię i nowe media. Od 1984 roku napisał, wyreżyserował i zaprojektował ponad 25 dzieł, m.in. trylogię medialną: „Deep sleep”, „White water” i „Black Maria”. Ze swoją grupą teatralną objechał Europę i Stany Zjednoczone, prezentując się m.in. w La Mama, Kyoto Performing Arts Center, Brooklyn Academy of Music, podczas Vienna Festival i wielu innych. Jego filmy krótkometrażowe były prezentowane na licznych festiwalach i przeglądach w Europie i Ameryce. Otrzymał wiele stypendiów i grantów, w tym stypendium Fundacji Rockefellera i Fundacji Guggenheima. Wykładał na uniwersytetach we Frankfurcie, Amsterdamie, Nowym Jorku, Tokyo i Kyoto.
Steve Dixon, obecnie profesor Brunel University w Londynie, jest uznanym badaczem wykorzystania technologii komputerowych w sztukach performatywnych. Jest również jednym z dyrektorów Digital Performance Archive, które posiada największą bazę online w tej dziedzinie. Jego książka zatytułowana „Digital Performance” (2007) jest najbardziej kompleksowym i aktualnym studium poświęconym tej tematyce, prezentującym szczegółową historię i analizę zjawiska. Steve Dixon jest także dyrektorem The Chameleons Group (założonej w 1994 roku), grupy teatralnej badającej nowe sposoby tworzenia przedstawień multimedialnych z użyciem różnorodnych technik teatralnych i mediów elektronicznych. Grupa prezentowała w Wielkiej Brytanii i zagranicą swoje produkcje filmowo-teatralne, gdzie żywi aktorzy grali przed wielkimi ekranami video, wchodząc w interakcje z postaciami filmowymi i swoimi cyfrowymi sobowtórami, stwarzając złudzenie przechodzenia ze sceny w rzeczywistość filmową.
Bryan Reynolds jest amerykańskim krytykiem, teoretykiem teatru i znawcą Szekspira, który opracował własną metodę badawczą znaną jako „poetyka transwersalna” („tranversal poetics”). Jest również dramatopisarzem, reżyserem i założycielem teatru Transversal Theater Company, z którym zrealizował kilka swoich sztuk. Obecnie jest profesorem i kierownikiem studiów doktoranckich na Wydziale Teatru Uniwersytetu Kalifornijskiego. Wykładał gościnnie na uniwersytetach w Londynie, Amsterdamie i Utrechcie. Opublikował m.in. „Becoming Criminal: Transversal Performance and Cultural Dissidence in Early Modern England” (2002), „Performing Transversally: Reimagining Shakespeare and the Critical Future” (2003), „Trnsversal Enterprises in the Drama of Shakespeare and his Contemporaries: Fugitive Explorations” (2006), „Transversal Subjects: From Montaigne to Deleuze after Derrida” (2009).
Dalibor Martinis jest artysta i twórcą video. Prezentował swoje prace na wielu międzynarodowych wystawach, m.in. podczas Sao Paolo Biennale, Dokumenta, Biennale w Wenecji oraz na festiwalach filmowych i video w Berlinie, Tokyo, Montrealu, San Francisco, Locarno itp. Otrzymał wiele międzynarodowych nagród (m.in. Tokyo Video Festival 1984, Wrocław 1991, Triest 1996), a jego filmy video były prezentowane w europejskich stacjach telewizyjnych.
Prace Martinisa znajduja się w kolekcjach Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku, Stedelijk Museum w Amsterdamie, ZKM Karlsruhe, New York Public Library oraz Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Zagrzebiu.
Wilson’s Island
Performance to videoesej Andrzeja Wirtha i Thomasa Martiusa powstały w czasie rezydencji w Watermill Center Roberta Wilsona poświęcony relacji między architekturą, teatrem i pamięcią. Punktem wyjścia jest Watermill Center, jednak autorzy videoeseju odnoszą się także do Bayreuth (Wagner), Bauhaus (Gropius) oraz Hellerau (Palluca) – utopijnych miejsc syntezy sztuk.
Watermill Center zostało założone przez Roberta Wilsona w 1992 roku jako międzynarodowe, interdyscyplinarne centrum studiów w dziedzinie sztuki i humanistyki. Położone w zacisznej okolicy Southampton, niedaleko Nowego Jorku, zyskało renomę jako jedyne laboratorium dla artystów, studentów i osób w każdym wieku poszukujących przestrzeni dla badania procesu twórczego. Poprzez interdyscyplinarny program, spotkania z mistrzami i twórczą wymianę Watermill Center stało się inspiracją dla nowej generacji twórców i wypracowało silną globalną sieć kontaktów niezależnych od wieku, doświadczenia oraz uwarunkowań społecznych, kulturowych czy religijnych.
Thomas Martius – reżyser i performer, absolwent Instytutu Teatrologii Stosowanej w Giessen.
Andrzej Wirth Jako krytyk teatralny i dziennikarz, Wirth zajmował się Witkiewiczem, Grotowskim, Mrożkiem i Kantorem. Przetłumaczył na język polski dzieła Kafki i Dürrenmatta. Polska premiera "Schweyk im Zweiten Weltkrieg" Brechta w jego tłumaczeniu odbyła się nawet przed niemiecką. Był asystentem w Berliner Ensemble Brechta, łączy się go także z literacką „Gruppe 47”. Wirth stał się mediatorem pomiędzy kulturą polską i niemiecką tłumacząc Bruno Schulza, Tadeusza Borowskiego i współczesnych polskich dramatopisarzy. Wyemigrowawszy z powodów politycznych w roku 1966, Wirth wykładał dramat i literaturę porównawczą na Stanford University, a w roku 1970 przeniósł się do City University w Nowym Jorku. Był ponadto reżyserem sztuk w teatrach studenckich. W latach siedemdziesiątych przyczynił się do wprowadzenia Gertrudy Stein i Roberta Wilsona do niemieckiego dyskursu krytycznego. W 1982 roku założył Institut für Angwandte Theaterwissenschaft (Instytut Teatrologii Stosowanej) na Uniwersytecie w Giessen, do którego zaproszone zostały takie miedzynarodowe sławy jak Heiner Müller, George Tabori, Michael Kirby, Robert Wilson, Richard Schechner, John Jesurun i Emma Lew Thomas. Uczniowie ze „Szkoły giesseńskiej” wciąż wnoszą nowatorską witalność w teatralny krajobraz Niemiec. Jako wizytujący profesor Wirth uczył i reżyserował na Harvardzie, w Yale, Oksfordzie i na Freie Universität, Berlin. Ponadto zorganizował międzynarodowe warsztaty teatralne w Sydney, Australii, Volterra we Włoszech i w Oxford University. Razem z Thomasem Martiusem stworzył videoesej LAS VENICE, pokazywany w ośrodkach akademickich na całym świecie. W 2008 Wirth otrzymał Welttheatertag Preis od niemieckiego międzynarodowego Instytutu Teatralnego za szczególny wkład w rozwój teatru światowego.
INSTYTUCJE WSPIERAJĄCE
SPONSORZY PLATYNOWI
