jesteś w:
W cieniu gali inauguracji na Scenie Kameralnej Teatru Wybrzeże w Sopocie odbył się pokaz spektaklu „Hamlet albo koniec Dzieciństwa”. Chociaż uwaga skupiona była na ceremonii w Gdańsku, produkcja francuskiego Teatru Naxos może być uznana za jedno z ważniejszych wydarzeń tegorocznego Festiwalu pod względem podejmowanej tematyki.
Rozmowa z Nedem Grujicem – reżyserem spektaklu „Hamlet, albo koniec dzieciństwa” oraz Thomasem Marceulem – odtwórcą Hamleta.
Więzienie, gdzieś w środku malowniczego miasta, Wenecji. Świat, do którego nie dociera już atrakcyjna nuta rzeczywistości zza murów, powiew tolerancji, czy koegzystencji. Trzy poziomy cel, a za ich kratami życie pełne słabo skrywanych konszachtów, zatargów, przemocy i okrucieństwa. Areszt zohydzonych cnót i siedlisko występku. Przede wszystkim jednak, miejsce tragedii, przestrzeń, w której powołując się na prawo, dawany jest upust żądzom, zachciankom i zemście. Oto teren, na który akcję szekspirowskiego „Kupca weneckiego” przeniósł reżyser Edward Hall. Spektakl grupy Propeller z teatru The Watermill to zaskakująca podróż ku jakże współczesnym słabościom świata i człowieka.
Shakepspeare uczy, bawi i wzrusza. Każdy, kto próbuje to zanegować, staje się skazany na swego rodzaju intelektualny ostracyzm. Dylematy Hamleta, zazdrość Otella, szaleństwo Leara, czy miłość Romea i Julii przeszły do historii literatury i mają tam bezpieczne miejsce. Dlatego właśnie w ramach cyklu „Z drugiego planu” nie będziemy się nimi zajmować. Przedstawimy mniej popularne, ale jakże ważne postaci istniejące w tle protagonistów. Pokażemy, że one też uczą, bawią i wzruszają. Dziś Merkucjo!
INSTYTUCJE WSPIERAJĄCE
SPONSORZY PLATYNOWI
